Toeval bestaat niet..

Dat kinderen hun ouders feilloos aanvoelen is geen nieuws. Vooral hoog sensitieve kinderen hoef je niets wijs te maken. Ze zien het toch wel aan je. Mijn moeder hoefde mij als kind niet te vertellen dat het goed met haar ging als dat niet het geval was. Ik kan mij herinneren dat ik vaak haar gedachten kon lezen. Ik wist wat ze voelde en dat maakte het niet altijd makkelijk. Soms wil je de waarheid als kind liever niet weten. Maar ook wanneer het ging om een verassing wist ik negen van de tien keer al wat het was voordat het bekend werd. Zo waren mijn ouders helemaal enthousiast over een uitstapje wat we die dag zouden gaan maken. Het was een verassing. Nog voordat we in de auto zaten wist ik van binnen al wat we gingen doen. Toen we na een poosje voorbij het wegrestaurant met het witte paard reden, wist ik het zeker. En toch zei ik niets. Dat zou immers de pret van mijn ouders bederven en dus speelde ik vrolijk mee! Ik begon pas te juichen op het moment dat de zee in zicht was. Hilarisch, als ik er zo over nadenk! Ik was niet alleen erg intuïtief, ik was ook erg bedreven in mijn ouders te behagen.

Ook bij mijn eigen kinderen zie ik dat intuïtieve terug. Onze kleine prinses zegt regelmatig iets hardop, waarvan ik op dat moment in gedachten ben. Soms twijfel ik er zelfs aan of ik het misschien toch hardop gezegd heb. Ik merk regelmatig dat wanneer ik een rotdag heb, niet lekker in mijn vel zit, de kinderen daar onmiddellijk op reageren. Ze voelen je aan, ze spiegelen. Wat er op zo’n moment met je kind gebeurd heeft alles te maken met wat er vanbinnen met jou gebeurt. Dan weet ik dat ik even bij mezelf naar binnen moet kijken. Eerder al schreef ik hierover in mijn blog het stukje ‘stof tot nadenken’, wat ook over spiegelen gaat.

Kinderen zijn intuïtief, dat staat vast en soms wordt je hierdoor enorm geraakt, geïnspireerd of ronduit verast. Het meest bijzondere voor mij tot nu toe is toch wel het tafereel wat zich afspeelde in bad. Ons ‘meneertje’ was nog geen twee jaar oud en ik zat heerlijk samen met hem in bad. We hadden lol en maakte baarden van het witte badschuim. Ineens legde hij zijn kleine handje op mijn buik en zei, “baby!” “Baby”, vroeg ik? “Ja, mama baby inne buik.” Ik kreeg een rilling over mijn lijf van kop tot teen. Ik was twee maanden geleden gestopt met de pil. We wilden graag een broertje of zusje voor ons meneertje. De eerste maand was het niet raak en we waren pas net over de helft van de tweede maand, dus moest ik nog even wachten voordat ik kon testen. Ik werd er even stil van, zou hij echt.. De blik in zijn ogen zei mij dat hij het wist. Hij lachte lief en zei, “meisje.” Ruim negen maanden later werd onze kleine prinses geboren. Toeval? 

Opvoeden is loslaten

Dan ineens sta je met je lieve peuter voor de ingang van de basisschool. Houd je haar hand liefdevol vast, ze vindt het vast spannend. Wanneer ik hurk om haar een bemoedigende knuffel te geven zegt ze; ‘Mam, ik loop wel met Melissa mee naar binnen, dan hoef jij niet mee.’ Ze kijkt me aan met grote glinsterende ogen die mij vertellen dat ze het wel spannend vindt, maar dat ze het best zelf kan. Ze wil immers alles zelf doen. Ik geef toe, ze kan ook veel zelf, maar dit gaat me toch wat ver. Ik wil namelijk heel graag met haar naar binnen, haar beschermen voor die grote boze wereld, zorgen dat alles tip top is geregeld voor haar. Gelukkig laat ze me toe, maar ze doet zelf haar jas uit, zet zelf haar pauzehapje in de daarvoor bestemde bak en loopt vol zelfvertrouwen naar de juf. Ze heeft er zo’n zin in! Ze loopt de klas rond, neemt alles in haar op, ik zie haar denken. Ze heeft grootse plannen. Ze wil leren lezen en schrijven, net als haar grote broer die in groep 3 zit. Ze kan ook al wat woordjes schrijven en leest boekjes van “maan, roos, vis”. Dat krijg je als je alles wat je grote broer kan ook wilt kunnen. Natuurlijk hebben we haar uitgelegd dat ze eerst nog heel veel andere dingen gaat doen en leren op de kleuterschool. Dat ze lekker mag spelen in de poppenhoek en dat het leren lezen en schrijven later komt, zodra ze in groep 3 zit. Maar of ze daar genoegen mee neemt…

Om 12 uur haal ik een stralend kind op bij de schoolpoort. Met een paar zwarte wangen, want ze heeft in de poppenhoek gespeeld. Die is op het moment omgetoverd tot zwartepietenhuis. De juf vertelt mij dat het heel goed is gegaan, dat ze alles al mee deed en alles snapte. Ik had niet anders verwacht. Wat ben ik trots op haar! En hoewel een moeder een voorbeeld is voor haar kind, is het hier even de omgekeerde wereld. Hoe doet ze dat toch? Zo open, zo vol zelfvertrouwen. Even zie ik mezelf als kleuter, een evenbeeld. Ik glimlach zichtbaar en sluit haar in mijn armen. ‘Love you’, fluister ik in haar oor.  Ik weet het. Opvoeden is loslaten, maar gelukkig wel beetje bij beetje...'smile' 

Kijk, voel en ervaar...

Prinsheerlijk

Op deze derde dinsdag van september ligt ons meneertje 'prinsheerlijk' op de bank. De herfst is officieel nog niet begonnen. Toch heeft het eerste herfstgriepje ons huis weten te bereiken. Onze kleine prinses heeft zich vandaag ontpopt als een ware zuster Klivia en zorgt dat het meneertje aan niks ontbreekt. Wijsneuzig loopt ze door de kamer en vraagt 'zal ik even je thee aangeven?' Of, ' kom maar, ik stop je wel even onder'. Ik smelt en meneertje geniet zichtbaar van alle aandacht. Eigenlijk geniet ik wel van zo'n dagje verplicht thuis. Lekker moederen, knuffelen, luieren. Gehuld in alle dekens die ze maar in huis kunnen vinden, nestelen ze zich op onze bank. 'Welke DVD willen jullie kijken', vraag ik. Even wordt het heibel, meneer wil dit, mevrouw wil dat. Mmm, pippi misschien? En ja hoor, bingo. Als de rust is wedergekeerd heb ik even heerlijk de tijd om aan mijn nieuwe hobby te werken.  Deze 'prinsheerlijke' dag mag van mij nog wel even duren...

Daar gaat ‘ie dan!

Het wordt hoog tijd. Ik twijfel nu al langer dan een half jaar of ik mijn blog online ga zetten. Want ja, wat zullen anderen daar nou wel niet van denken! Nou, dat kom je dus niet te weten zolang je het er niet op waagt. En dus wordt het hoog tijd dat we de drempel overstappen en loslaten of het belangrijk is wat een ander er van gaat vinden. ‘Smile’.

Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik een mail verstuurde waardoor mijn leven een andere wending kreeg. In deze bewuste mail liet ik de leden van mijn dansstudio, vrienden en mensen om mij heen weten dat ik toe was aan een nieuwe uitdaging. Ik zou per 1 januari het stokje overdragen. Dat was heftig, iets wat je zelf hebt opgezet en 10 jaar lang kei hard voor hebt geknokt, voelt toch als je eigen kindje. Het maakte heel wat emoties los en zorgde voor veel reacties. Zowel positief als negatief. Tot op de dag van vandaag heb ik geen spijt van die keuze. Sterker nog, elke dag voel ik mij weer een beetje meer mezelf worden. Ik geniet weer van het leven in plaats van dat ik geleefd wordt zonder er ook maar iets bewust van mee te krijgen.

Nu, na 9 maanden heerlijk als thuisblijfmoeder voor onze twee kinderen gezorgd te hebben, krijg ik weer kriebels om iets te gaan doen. Over 3 maanden wordt onze kleine prinses 4 en zal ook zij naar de basisschool gaan. Om eerlijk te zijn wil ik daar eigenlijk nog helemaal niet aan denken, maar het is wel de realiteit. En dus denk ik na over wat ik dan zou willen gaan doen. Een ding is zeker, de ervaring die ik heb opgedaan tijdens de afgelopen 10 jaar zullen daar een grote rol in spelen. Kinderen blijven mij enorm boeien. Alleen zou ik mij nu veel meer willen richten op hoe je het beste uit een kind kunt halen. Een kind helpen dicht bij zichzelf te blijven en daardoor vol zelfvertrouwen door het leven te kunnen gaan. Ik zeg helpen, omdat kinderen wanneer ze geboren worden helemaal zichzelf zijn. Je hoeft het ze dan ook niet te leren. Helaas zorgen factoren van buitenaf er maar al te vaak voor dat kinderen langzaam van hun eigen ik verwijderd raken en hierdoor in onbalans komen. Ik zou dan ook heel graag een les willen ontwikkelen waarbij je kinderen helpt in balans te blijven/komen. Mijn hersenen draaien dan ook op volle toeren.

Jarenlang was het dansen mijn enige grote passie. Inmiddels is daar een nieuwe passie bijgekomen, schrijven. Ik schrijf altijd al graag, maar beperkte dat tot mijn eigen dagboeken. Mijn zelfvertrouwen was niet groot genoeg er meer mee te doen dan dat. Zo af en toe een gedicht schrijven voor de mensen waar ik van hou, maar daar bleef het bij. De reeds eerder geplaatste berichten op dit blog waren dan ook tot op heden voor anderen niet leesbaar haha!  Inmiddels ben ik er achter wie ik ook alweer ben, wat ik wil en waar ik voor sta. Mijn zelfvertrouwen groeit en dus...

Daar gaat ‘ie dan!