Prinsheerlijk

Op deze derde dinsdag van september ligt ons meneertje 'prinsheerlijk' op de bank. De herfst is officieel nog niet begonnen. Toch heeft het eerste herfstgriepje ons huis weten te bereiken. Onze kleine prinses heeft zich vandaag ontpopt als een ware zuster Klivia en zorgt dat het meneertje aan niks ontbreekt. Wijsneuzig loopt ze door de kamer en vraagt 'zal ik even je thee aangeven?' Of, ' kom maar, ik stop je wel even onder'. Ik smelt en meneertje geniet zichtbaar van alle aandacht. Eigenlijk geniet ik wel van zo'n dagje verplicht thuis. Lekker moederen, knuffelen, luieren. Gehuld in alle dekens die ze maar in huis kunnen vinden, nestelen ze zich op onze bank. 'Welke DVD willen jullie kijken', vraag ik. Even wordt het heibel, meneer wil dit, mevrouw wil dat. Mmm, pippi misschien? En ja hoor, bingo. Als de rust is wedergekeerd heb ik even heerlijk de tijd om aan mijn nieuwe hobby te werken.  Deze 'prinsheerlijke' dag mag van mij nog wel even duren...

Daar gaat ‘ie dan!

Het wordt hoog tijd. Ik twijfel nu al langer dan een half jaar of ik mijn blog online ga zetten. Want ja, wat zullen anderen daar nou wel niet van denken! Nou, dat kom je dus niet te weten zolang je het er niet op waagt. En dus wordt het hoog tijd dat we de drempel overstappen en loslaten of het belangrijk is wat een ander er van gaat vinden. ‘Smile’.

Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik een mail verstuurde waardoor mijn leven een andere wending kreeg. In deze bewuste mail liet ik de leden van mijn dansstudio, vrienden en mensen om mij heen weten dat ik toe was aan een nieuwe uitdaging. Ik zou per 1 januari het stokje overdragen. Dat was heftig, iets wat je zelf hebt opgezet en 10 jaar lang kei hard voor hebt geknokt, voelt toch als je eigen kindje. Het maakte heel wat emoties los en zorgde voor veel reacties. Zowel positief als negatief. Tot op de dag van vandaag heb ik geen spijt van die keuze. Sterker nog, elke dag voel ik mij weer een beetje meer mezelf worden. Ik geniet weer van het leven in plaats van dat ik geleefd wordt zonder er ook maar iets bewust van mee te krijgen.

Nu, na 9 maanden heerlijk als thuisblijfmoeder voor onze twee kinderen gezorgd te hebben, krijg ik weer kriebels om iets te gaan doen. Over 3 maanden wordt onze kleine prinses 4 en zal ook zij naar de basisschool gaan. Om eerlijk te zijn wil ik daar eigenlijk nog helemaal niet aan denken, maar het is wel de realiteit. En dus denk ik na over wat ik dan zou willen gaan doen. Een ding is zeker, de ervaring die ik heb opgedaan tijdens de afgelopen 10 jaar zullen daar een grote rol in spelen. Kinderen blijven mij enorm boeien. Alleen zou ik mij nu veel meer willen richten op hoe je het beste uit een kind kunt halen. Een kind helpen dicht bij zichzelf te blijven en daardoor vol zelfvertrouwen door het leven te kunnen gaan. Ik zeg helpen, omdat kinderen wanneer ze geboren worden helemaal zichzelf zijn. Je hoeft het ze dan ook niet te leren. Helaas zorgen factoren van buitenaf er maar al te vaak voor dat kinderen langzaam van hun eigen ik verwijderd raken en hierdoor in onbalans komen. Ik zou dan ook heel graag een les willen ontwikkelen waarbij je kinderen helpt in balans te blijven/komen. Mijn hersenen draaien dan ook op volle toeren.

Jarenlang was het dansen mijn enige grote passie. Inmiddels is daar een nieuwe passie bijgekomen, schrijven. Ik schrijf altijd al graag, maar beperkte dat tot mijn eigen dagboeken. Mijn zelfvertrouwen was niet groot genoeg er meer mee te doen dan dat. Zo af en toe een gedicht schrijven voor de mensen waar ik van hou, maar daar bleef het bij. De reeds eerder geplaatste berichten op dit blog waren dan ook tot op heden voor anderen niet leesbaar haha!  Inmiddels ben ik er achter wie ik ook alweer ben, wat ik wil en waar ik voor sta. Mijn zelfvertrouwen groeit en dus...

Daar gaat ‘ie dan!

Maandagochtendgevoel

In de verte klinkt een stemmetje wat zegt; “Mam ik ben klaar!” Pff…Ik draai me nog eens om. De klok vertelt mij dat het 6:23 uur is. Opnieuw een fluisterend stemmetje. Oké, hij heeft zich deze keer netjes aan onze afspraak gehouden, hij gilt niet het hele huishouden wakker. Maar waarom moet ons Meneertje telkens weer rond dit tijdstip poepen! Wakker worden van je wekker is geen pretje, maar dit.. ’zucht’.

Maandagochtendspits! Onze Prinses schraapt de laatste restjes pap van haar bord en Meneertje stuitert op en neer op zijn stoel, zijn bord  is leeg. Op zijn pyjama blinkt zijn skivakantiemedaille die hij vandaag vol trots aan zijn klas zal laten zien. Vorige week, zelfde tijdstip, zaten we heerlijk met de hele familie aan de ontbijttafel. Afbakbroodjes, eitje en vooral veel gezelligheid met uitzicht over de besneeuwde bergtoppen. Ik vind zomervakantie heerlijk, maar wintersport is toch altijd weer dat oh zo hard nodige lichtpuntje aan het einde van die koude, donkere winter. Het geeft me net dat beetje energie wat er nog nodig is om de winter te overleven en het echte voorjaar begint.

Kom op kinders, naar boven. Ik tel tot 10 en dan hebben jullie allebei je pyjama uit. 1..2..3.. Nog voor de tien komt staan ze stralend op de overloop enkel gehuld in ondergoed. Schatjes! “10 seconden om jullie spijkerbroek aan te trekken!” Ondertussen poets ik mijn tanden, kam mijn haar, smeer make-up op de plaats waar mijn zonnebril zichtbaar is, help Prinses met haar broeksknoop en geef weer nieuwe instructies. Als ook de kids hun tanden hebben gepoetst, Meneertjes haar in de gel zit en Prinses haar bestelde Pipistaarten heeft, stuur ik hen naar beneden met de opdracht hun jas aan te doen. Opschieten, het is al laat! Dat laatste weet ik niet zeker aangezien mijn horloge stuk is en ik geen idee heb hoe laat het is. We moeten altijd haasten op het laatste moment en dus ga ik er vanuit dat dit ook nu het geval zal zijn. Als de kinderen met jas en al beneden in de gang staan loop ik de slaapkamer binnen om op de wekker te ontdekken dat we een kwartier te vroeg zijn! Dit meen je niet! Lachend roep ik naar beneden dat hun jas weer uit mag. “We zijn te vroeg”, zeg ik. Waarop Meneertje zegt; “Te vroeg? We zijn nooit te vroeg!” En dus kijken ze nog even TV, ruimt mama de vaatwasser uit en heb ik zelfs nog even tijd om met heimwee terug te kijken naar die heerlijke vakantiefoto’s van afgelopen week.

Zonder haasten, met deze keer een wel heel bijzonder maar heerlijk maandagochtendgevoel, breng ik de kids keurig op tijd op school. Ik geloof dat deze vakantie mij zelfs meer energie heeft gegeven dan dat kleine beetje wat ik nodig had om de laatste winterdagen door te komen. Kom maar op met die lente! Ik heb er zin in!

Stof tot nadenken

Onze zoon ligt languit op de grond, met zijn voeten afzettend schuift hij de hele slaapkamer rond. Hij vindt het lollig, ik niet. Het is duidelijk dat hij geen zin heeft zichzelf aan te kleden en dat is niet de eerste keer. De kledingstukken vliegen in het rond en hij werpt mij de ene boze blik naar de andere toe. Hij is vijf jaar en kan het best zelf. Ik geef toe dat het voor mij ook handig is, aangezien ik ondertussen onze peuterprinses in haar jurk kan hijsen. Maar meneer heeft er gewoon geen zin in, zelfs niet wanneer ik hem help. Dit heeft als gevolg dat ik mijn geduld verlies, boos word, mijn stem ga verheffen en zijn gedrag alleen maar erger wordt.

Het komt geen moment in me op dat hij mij een enorme spiegel voorhoudt. Ik zit momenteel niet zo lekker in mijn vel. Ik ben boos en verdrietig tegelijk. Ik ben teleurgesteld en zou het liefst overal tegenaan schoppen. Er zit een behoorlijke knoop in mijn maag die zo snel mogelijk moet worden doorgehakt, een persoonlijk dilemma, waar de kleine meneer niks aan kan doen. Als we die week voor de derde keer op rij te laat op school arriveren, ben ik de wanhoop nabij. Eerdere gesprekken tussen de juf en de kleine meneer hebben geen enkel effect. De juf adviseert een stickerlijst te gaan gebruiken. Wanneer hij zonder al te veel gemopper zichzelf aankleedt verdient hij een sticker. We waarschuwen twee keer, na de derde keer wordt er geen sticker geplakt. Natuurlijk wordt hem een leuke verassing beloofd zodra de stickerlijst vol is. Ik heb goede hoop.

De stickerlijst pronkt op zijn kastdeur, het verhaal is hem duidelijk en vol goede moed beginnen we de volgende morgen aan het aankleedritueel. Wanneer ik hem na de tweede vertel dat hij bij de volgende waarschuwing geen sticker meer mag plakken, kijkt hij mij onbegrijpelijk aan en zegt: “Maar mam, dat is toch helemaal niet belangrijk! Het is belangrijker dat je van het leven houdt.” Ik ben er stil van. Hij geeft mij stof tot nadenken. En ja, we komen opnieuw te laat op school. “Zucht..”

Nu, een paar maanden verder blijken de inmiddels doorgehakte knopen de beste beslissing ooit. Ik geniet weer van het leven en mijn gezin. En de kleine meneer, die kleedt zich elke morgen zonder enig probleem aan. Wat een heerlijk leven, ik hou er van!