Opvoeden is loslaten

Dan ineens sta je met je lieve peuter voor de ingang van de basisschool. Houd je haar hand liefdevol vast, ze vindt het vast spannend. Wanneer ik hurk om haar een bemoedigende knuffel te geven zegt ze; ‘Mam, ik loop wel met Melissa mee naar binnen, dan hoef jij niet mee.’ Ze kijkt me aan met grote glinsterende ogen die mij vertellen dat ze het wel spannend vindt, maar dat ze het best zelf kan. Ze wil immers alles zelf doen. Ik geef toe, ze kan ook veel zelf, maar dit gaat me toch wat ver. Ik wil namelijk heel graag met haar naar binnen, haar beschermen voor die grote boze wereld, zorgen dat alles tip top is geregeld voor haar. Gelukkig laat ze me toe, maar ze doet zelf haar jas uit, zet zelf haar pauzehapje in de daarvoor bestemde bak en loopt vol zelfvertrouwen naar de juf. Ze heeft er zo’n zin in! Ze loopt de klas rond, neemt alles in haar op, ik zie haar denken. Ze heeft grootse plannen. Ze wil leren lezen en schrijven, net als haar grote broer die in groep 3 zit. Ze kan ook al wat woordjes schrijven en leest boekjes van “maan, roos, vis”. Dat krijg je als je alles wat je grote broer kan ook wilt kunnen. Natuurlijk hebben we haar uitgelegd dat ze eerst nog heel veel andere dingen gaat doen en leren op de kleuterschool. Dat ze lekker mag spelen in de poppenhoek en dat het leren lezen en schrijven later komt, zodra ze in groep 3 zit. Maar of ze daar genoegen mee neemt…

Om 12 uur haal ik een stralend kind op bij de schoolpoort. Met een paar zwarte wangen, want ze heeft in de poppenhoek gespeeld. Die is op het moment omgetoverd tot zwartepietenhuis. De juf vertelt mij dat het heel goed is gegaan, dat ze alles al mee deed en alles snapte. Ik had niet anders verwacht. Wat ben ik trots op haar! En hoewel een moeder een voorbeeld is voor haar kind, is het hier even de omgekeerde wereld. Hoe doet ze dat toch? Zo open, zo vol zelfvertrouwen. Even zie ik mezelf als kleuter, een evenbeeld. Ik glimlach zichtbaar en sluit haar in mijn armen. ‘Love you’, fluister ik in haar oor.  Ik weet het. Opvoeden is loslaten, maar gelukkig wel beetje bij beetje...'smile' 

Kijk, voel en ervaar...

Prinsheerlijk

Op deze derde dinsdag van september ligt ons meneertje 'prinsheerlijk' op de bank. De herfst is officieel nog niet begonnen. Toch heeft het eerste herfstgriepje ons huis weten te bereiken. Onze kleine prinses heeft zich vandaag ontpopt als een ware zuster Klivia en zorgt dat het meneertje aan niks ontbreekt. Wijsneuzig loopt ze door de kamer en vraagt 'zal ik even je thee aangeven?' Of, ' kom maar, ik stop je wel even onder'. Ik smelt en meneertje geniet zichtbaar van alle aandacht. Eigenlijk geniet ik wel van zo'n dagje verplicht thuis. Lekker moederen, knuffelen, luieren. Gehuld in alle dekens die ze maar in huis kunnen vinden, nestelen ze zich op onze bank. 'Welke DVD willen jullie kijken', vraag ik. Even wordt het heibel, meneer wil dit, mevrouw wil dat. Mmm, pippi misschien? En ja hoor, bingo. Als de rust is wedergekeerd heb ik even heerlijk de tijd om aan mijn nieuwe hobby te werken.  Deze 'prinsheerlijke' dag mag van mij nog wel even duren...

Daar gaat ‘ie dan!

Het wordt hoog tijd. Ik twijfel nu al langer dan een half jaar of ik mijn blog online ga zetten. Want ja, wat zullen anderen daar nou wel niet van denken! Nou, dat kom je dus niet te weten zolang je het er niet op waagt. En dus wordt het hoog tijd dat we de drempel overstappen en loslaten of het belangrijk is wat een ander er van gaat vinden. ‘Smile’.

Het is alweer bijna een jaar geleden dat ik een mail verstuurde waardoor mijn leven een andere wending kreeg. In deze bewuste mail liet ik de leden van mijn dansstudio, vrienden en mensen om mij heen weten dat ik toe was aan een nieuwe uitdaging. Ik zou per 1 januari het stokje overdragen. Dat was heftig, iets wat je zelf hebt opgezet en 10 jaar lang kei hard voor hebt geknokt, voelt toch als je eigen kindje. Het maakte heel wat emoties los en zorgde voor veel reacties. Zowel positief als negatief. Tot op de dag van vandaag heb ik geen spijt van die keuze. Sterker nog, elke dag voel ik mij weer een beetje meer mezelf worden. Ik geniet weer van het leven in plaats van dat ik geleefd wordt zonder er ook maar iets bewust van mee te krijgen.

Nu, na 9 maanden heerlijk als thuisblijfmoeder voor onze twee kinderen gezorgd te hebben, krijg ik weer kriebels om iets te gaan doen. Over 3 maanden wordt onze kleine prinses 4 en zal ook zij naar de basisschool gaan. Om eerlijk te zijn wil ik daar eigenlijk nog helemaal niet aan denken, maar het is wel de realiteit. En dus denk ik na over wat ik dan zou willen gaan doen. Een ding is zeker, de ervaring die ik heb opgedaan tijdens de afgelopen 10 jaar zullen daar een grote rol in spelen. Kinderen blijven mij enorm boeien. Alleen zou ik mij nu veel meer willen richten op hoe je het beste uit een kind kunt halen. Een kind helpen dicht bij zichzelf te blijven en daardoor vol zelfvertrouwen door het leven te kunnen gaan. Ik zeg helpen, omdat kinderen wanneer ze geboren worden helemaal zichzelf zijn. Je hoeft het ze dan ook niet te leren. Helaas zorgen factoren van buitenaf er maar al te vaak voor dat kinderen langzaam van hun eigen ik verwijderd raken en hierdoor in onbalans komen. Ik zou dan ook heel graag een les willen ontwikkelen waarbij je kinderen helpt in balans te blijven/komen. Mijn hersenen draaien dan ook op volle toeren.

Jarenlang was het dansen mijn enige grote passie. Inmiddels is daar een nieuwe passie bijgekomen, schrijven. Ik schrijf altijd al graag, maar beperkte dat tot mijn eigen dagboeken. Mijn zelfvertrouwen was niet groot genoeg er meer mee te doen dan dat. Zo af en toe een gedicht schrijven voor de mensen waar ik van hou, maar daar bleef het bij. De reeds eerder geplaatste berichten op dit blog waren dan ook tot op heden voor anderen niet leesbaar haha!  Inmiddels ben ik er achter wie ik ook alweer ben, wat ik wil en waar ik voor sta. Mijn zelfvertrouwen groeit en dus...

Daar gaat ‘ie dan!

Maandagochtendgevoel

In de verte klinkt een stemmetje wat zegt; “Mam ik ben klaar!” Pff…Ik draai me nog eens om. De klok vertelt mij dat het 6:23 uur is. Opnieuw een fluisterend stemmetje. Oké, hij heeft zich deze keer netjes aan onze afspraak gehouden, hij gilt niet het hele huishouden wakker. Maar waarom moet ons Meneertje telkens weer rond dit tijdstip poepen! Wakker worden van je wekker is geen pretje, maar dit.. ’zucht’.

Maandagochtendspits! Onze Prinses schraapt de laatste restjes pap van haar bord en Meneertje stuitert op en neer op zijn stoel, zijn bord  is leeg. Op zijn pyjama blinkt zijn skivakantiemedaille die hij vandaag vol trots aan zijn klas zal laten zien. Vorige week, zelfde tijdstip, zaten we heerlijk met de hele familie aan de ontbijttafel. Afbakbroodjes, eitje en vooral veel gezelligheid met uitzicht over de besneeuwde bergtoppen. Ik vind zomervakantie heerlijk, maar wintersport is toch altijd weer dat oh zo hard nodige lichtpuntje aan het einde van die koude, donkere winter. Het geeft me net dat beetje energie wat er nog nodig is om de winter te overleven en het echte voorjaar begint.

Kom op kinders, naar boven. Ik tel tot 10 en dan hebben jullie allebei je pyjama uit. 1..2..3.. Nog voor de tien komt staan ze stralend op de overloop enkel gehuld in ondergoed. Schatjes! “10 seconden om jullie spijkerbroek aan te trekken!” Ondertussen poets ik mijn tanden, kam mijn haar, smeer make-up op de plaats waar mijn zonnebril zichtbaar is, help Prinses met haar broeksknoop en geef weer nieuwe instructies. Als ook de kids hun tanden hebben gepoetst, Meneertjes haar in de gel zit en Prinses haar bestelde Pipistaarten heeft, stuur ik hen naar beneden met de opdracht hun jas aan te doen. Opschieten, het is al laat! Dat laatste weet ik niet zeker aangezien mijn horloge stuk is en ik geen idee heb hoe laat het is. We moeten altijd haasten op het laatste moment en dus ga ik er vanuit dat dit ook nu het geval zal zijn. Als de kinderen met jas en al beneden in de gang staan loop ik de slaapkamer binnen om op de wekker te ontdekken dat we een kwartier te vroeg zijn! Dit meen je niet! Lachend roep ik naar beneden dat hun jas weer uit mag. “We zijn te vroeg”, zeg ik. Waarop Meneertje zegt; “Te vroeg? We zijn nooit te vroeg!” En dus kijken ze nog even TV, ruimt mama de vaatwasser uit en heb ik zelfs nog even tijd om met heimwee terug te kijken naar die heerlijke vakantiefoto’s van afgelopen week.

Zonder haasten, met deze keer een wel heel bijzonder maar heerlijk maandagochtendgevoel, breng ik de kids keurig op tijd op school. Ik geloof dat deze vakantie mij zelfs meer energie heeft gegeven dan dat kleine beetje wat ik nodig had om de laatste winterdagen door te komen. Kom maar op met die lente! Ik heb er zin in!